21η Μάρτη 2012

Αφιερωμένο σε όσους αγαπούν να ζήσουν, αγαπούν να μιλήσουν, αγαπούν να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα…………..

 17 έφηβοι του Α’1 με στίχους ελλήνων ποιητών λένε «ΧΑΙΡΕ» σε αυτή την Άνοιξη, ας αφουγκραστούμε ,όσα επέλεξαν να μας πουν αφού πρώτα δούμε έναν «διαφορετικό ορισμό» του χρόνου από την κα Κική Δημουλά:

 Χρόνος είναι ό,τι μεσολαβεί και μετατρέπει.

 Διαιρείται σε στιγμές.

 Στιγμή είναι, βέβαια,

 Ένα τίποτε του χρόνου.

 Όμως χωράει τ’αποκορυφώματα…………………..

 Εδώ σ’αυτά τα χώματα

 με τα γερμένα δένδρα απ’τους αγέρες των καιρών

 όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει

 και στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει

 με ιδανικές φωνές και αγαπημένες

 κάποτε μες στη σκέψη της ακούει το μυαλό στο σώμα της, η ενθύμηση πονά, διώχνουμε τα πράγματα……

Σ’ αυτή την «κάμαρη» που τόσο καλά την ξέρω

 τώρα νοικιάζεται κι αυτή για «εμπορικά» γραφεία.

 Παιδάκι μου,

 να λευκό περιστεράκι με δυο φτερά ανοιχτά,

 την κούνια σου φωτά

 και θέλω να μου βάλεις κρυφά και σιωπηλά

 στην έρημή μου παλάμη τους σπόρους της αγάπης.

 Μην ξεχνάς είναι η αγάπη σου δένδρο που κρύβομαι,

 Ανθίζω, γεννιέμαι ξανά απ’ την αρχή

 κάθε άνοιξη με χαρά θυμάμαι τα χρυσά σου τα μαλλιά

 θα’ναι και φέτος σαν να μπαίνει η άνοιξη στα ξαφνικά

 με το φιλί που άνθισε στου χρόνου τη χαραμάδα

 ας βγούμε όλοι μας στα λούλουδα και στ’ αρώματα

 να παίξουμε στα φανερά

 και ας μη βιάζεστε καθόλου, να εύχεστε να’ ναι μακρύς

 ο δρόμος γεμάτος περιπέτειες και γνώσεις,

 να χαρείτε αδέρφια τη μεγάλη μας γιορτή στην πίστη και στη λευτεριά.

Βέβαια θα ξανάρθει…….την ώρα δεν την ξέρεις,

 συνήθως έρχεται απρόοπτα, εκεί που έχεις μισοξεχάσει

 την ύπαρξή της, τότε έρχεται μ’αυτή τη μυρωδιά της πατημένης πικροδάφνης που γεμίζει το νου μας

με ίσκιους, ψιθύρους, φως κι ανησυχία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΗΣ ΔΑΝΑΗΣ ΝΑΝΟΥ-Α3

Αξιότιμη Υπουργέ,

Ονομάζομαι Δανάη-Άννα Νάνου και είμαι μαθήτρια της Α’ τάξης του 4ου Γυμνασίου Αλίμου, και με αφορμή τη τοποθέτησή σας ως μέλος στη νέα κυβέρνηση που σχηματίστηκε, αισθάνομαι την ανάγκη να σας εκφράσω κάποιες σκέψεις και κάποιους προβληματισμούς που νομίζω ότι έχουν και τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου.

Αν και υποθέτω ότι έχετε κάποιους συμβούλους δίπλα σας που σας βοηθούν στο έργο σας, πιστεύω ότι η «εικόνα» που μπορεί να σας δώσει μία δωδεκάχρονη μαθήτρια για τη κατάσταση που επικρατεί στην παιδεία, τουλάχιστον στο δικό της επίπεδο μάθησης, είναι πιο ζωντανή από κάποιου που κάθεται σε ένα γραφείο.

Κάθε μέρα στις 8.15π.μ. μπαίνω μέσα στο προαύλιο του σχολείου μου και όπου γυρίσει η ματιά μου, βλέπω τσιμέντο. Στριμώχνομαι με τους συμμαθητές μου, προσπαθώντας να περπατήσω γιατί ο χώρος δεν είναι αρκετός για τόσα παιδιά. Κάποιος(μάλλον παράγοντας του Υπουργείου σας)είχε τη φαεινή ιδέα να συστεγάσει στο ίδιο κτίριο Λύκειο και Γυμνάσιο και να τοποθετήσει ένα διαχωριστικό πλέγμα(ύψους 3 μέτρων), υποχρεώνοντάς με να είμαι σαν φυλακισμένος.

Κάθε μέρα παρακολουθώ για επτά ώρες μάθημα, σε μία αίθουσα μουντή, χωρίς τίποτα, χωρίς κανένα ιδιαίτερο μέσο διδασκαλίας εκτός από τον καθηγητή, τον πίνακα και τις κιμωλίες. Προτζέκτορες, ηχητικά συστήματα ούτε για αστείο.

Κάθε μέρα πρέπει να καταλαβαίνω όσα προσπαθεί να μου μεταδώσει ο κάθε καθηγητής μου, ο οποίος βέβαια είναι άνθρωπος και αυτός, με τα προσωπικά του προβλήματα και δυσκολίες που φυσικά πρέπει να αφήσει έξω από τη τάξη, αν θέλει να είναι συγκεντρωμένος στο μάθημα του. Είναι πολύ πιθανό όμως την ίδια στιγμή να αγωνιά για το πώς θα πληρώσει το «χαράτσι της ΔΕΗ» γιατί με τα ελάχιστα λεφτά που αμείβεται η κατάσταση είναι απελπιστική.

Κάθε μέρα πρέπει να «αποθηκεύσω» χιλιάδες πληροφορίες(αφού δεν έχω βιβλία) με τις οποίες με «βομβαρδίζουν» τόσοι καθηγητές, και να πάω στο σπίτι μου να τις «βάλω στα σωστά ράφια» γεμάτη απορία για το που θα μου χρησιμεύσουν στη ζωή όλα αυτά. Και βέβαια για ότι δεν κατάλαβα στο σχολείο (το ποιος έφταιγε…άγνωστο)ας είναι καλά τα «ιδιαίτερα».

Κάθε μέρα αναρωτιέμαι αν όλη αυτή η πίεση να μάθω και να μάθω και να μάθω, θα μου προσφέρει τίποτα στο μέλλον. Και δεν εννοώ γνώσεις. Εννοώ δουλειά. Δουλειά για να ζήσω. Δουλειά αντάξια του κόπου μου.

Και τώρα θα μου πείτε γιατί σας τα λέω όλα αυτά. ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΚΑΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.

Δεν είμαι εγώ αυτή που θα σας βρω τις λύσεις. Εσείς κυβερνάτε. Όμως στα μαθηματικά λένε ότι για να λύσεις μία άσκηση, πρέπει να καταλάβεις πρώτα τα δεδομένα που σου δίνει. Και εγώ από τη μεριά μου, αυτό προσπαθώ να κάνω με αυτή την επιστολή, να σας δώσω κάποια πραγματικά δεδομένα.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση της

επιστολής μου.

Η Α ΤΑΞΗ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ 1 ΚΑΙ 2 ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑ Σ- ΘΕΩΡΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ , Η ΚΥΡΙΑ ΦΕΓΓΙΤΗ ΕΛΕΝΗ ΑΝΕΘΕΣΕ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ Α’ ΤΑΞΗΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ  ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΝ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ , ΩΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ

Αξιότιμες κ/ες & κ/οι

Σας στέλνω αυτή την επιστολή για να καταλάβετε τα προβλήματα της παιδείας. Πως θα υπάρξει παιδεία μ’αυτή την άθλια κατάσταση των κτιρίων; Σπασμένα μάρμαρα στις σκάλες = βέβαιη πτώση των μαθητών, παράθυρα κολλημένα ή ετοιμόρροπα = κίνδυνος να πέσει σε άλλους μαθητές στο προαύλιο και να χτυπήσουν σοβαρά, ανθυγιεινές τροφές στα κυλικεία = προβλήματα υγείας των μαθητών και της ηρεμίας στην τάξη αν όλοι μασάνε τσίχλες ή τρώνε καραμέλες κι ο καθηγητής χρειάζεται να διακόπτει συνέχεια το μάθημα με παρατηρήσεις και ποινές και κυρίως απαρχαιωμένες τουαλέτες + 7ωρο σχολικό πρόγραμμα + 10’λεπτα διαλείμματα = σοβαροί κίνδυνοι για την υγεία των μαθητών. Αυτά είναι σημαντικά προβλήματα για μένα και βασικά επίσης. Κάντε κάτι, ξεκινήστε από εδώ.

                                                                               Ανδρέας Σκαπέρας, Α’3

  Συνέχεια ανάγνωσης

21η Μάρτη 2011

Οι μαθητές του Α1 και Α2 του 4ου Γυμνάσιου Αλίμου καλωσόρισαν την Άνοιξη και την Ποίηση παίρνοντας απ’ το χέρι και συνοδεύοντας τους κ. : Εφταλιώτη, Βιζυηνό, Ρίτσο, Ελύτη, Γκανά, Πολίτη…αλλά και τους εαυτούς τους, υποστηρίζοντας τους στίχους του Ν. Γκάτσου απ’ το ‘εκκρεμές’: Είναι η ζωή με τ’ όνειρο δεμένη έλα κι εσύ, χαρά μας περιμένει! 

Α1

 Άγρια Άνοιξη μύρισε ξανά απ’τα πέλαγα και τα πράσινα βουνά απ’τα μάτια που κοιτάνε ίσια μακριά.

 Χάραζε ο τόπος με βουνά πολλά κι ανάτελλε τα ζωντανά του.

Εσείς πουλιά του Μάη και της Άνοιξης εσείς πάντα περνάτε απ’τον τόπο μου.

Απ’όξω, απ’τα οργώματά γυρνάνε οι ζευγολάτες, ηλιοκαμένοι, ξέκοποι, βουβοί, αποκαμωμένοι.

Η πασχαλιά, το γιασεμί, η αμυγδαλιά, η γαρδένια δίνουν το καλωσόρισμα, μοσχοβολάει ο αγέρας.

Κάτω στης μαργαρίτας τ’ αλωνάκι στήσαν τρελό χορό τα μελισσόπουλα .

Ιδρώνει ο ήλιος, τρέμει το νερό.

Πίσω από μακρινές κορφές ο ήλιος βασιλεύει και τ’ουρανού τα σύνορα χίλιες βαφές αλλάζουν.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι τ’ άγριο μαλλί σου στην τρικυμία το ραντεβού μας ώρα μία.

Τον έρωτα απεφάσισα να μην αναγνωρίσω

να κλείσω την καρδιά μου και να την θωρακίσω.

Αν μπορείς φρονίμευσε κι όταν φρονιμεύσεις  δε θα σου είναι αδύνατο φιλία να μ’ εμπνεύσεις.

Μέρες που θα’ τανε μ’ εσέ μαργαριτάρια χωρίς εσέ μες του κόσμου τα βάθη πάνε.

{Α.Βασιλάκης, Ν.Αντωνίου, Κ+Σ.Καββαδά, Γ. Δαμόπουλος, Υ.Γαβριατοπούλου, Ν.Γράβαλος, Γ.Διαβολίτσης, Φ.Καλογερόπουλος}!

 Α2

Ήρθε η Άνοιξη η γλυκιά με τα χελιδόνια αγκαλιά κι έφερε αγάπη σ’ όλα τα παιδιά.

Η άνοιξη έχει μυρωδιά που σε αγγίζει στα κρυφά  κ’ πια δεν ξέρεις γιατί μπορείς να πετάς σαν να πατάς κι όλο να χαμογελάς, όταν αγνώστους συναντάς.

Εσείς στεριές κ’ θάλασσες τα αμπέλια και οι χρυσές ελιές ακούστε τα χαμπέρια μου στα μεσημέρια μου σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρίσω τούτον τον τόπο αγαπώ.

Μία δροσοσταλίδα γλίστρησε δειλά στην ευλλωσιά και σκίρτησε το κόκκινο μπουμπούκι. Στο ευλογημένο πέταγμα της μέλισσας γνώρισε η μέρα την χαρά της.

Με βασιλικό γιαρέμ-γιαρέμ κ’ δυόσμο

στόλισε ο θεός Γιαρέμ-Γιαρέμ τον κόσμο.

Μάρτη κι Απριλομάη μου

κι άνοιξη του νου μου

ήλθες και τέλος έδωκες

τον καταχείμωνου μου.

Λέξεις γραμμένες σε ημερολογίου δείκτες.