ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

ioannidoyΕργασία της μαθήτριας Ιωαννίδου Κατερίνα (β1) στη Νεοελληνική Γλώσσα της Β’ Γυμνασίου

Μια φορά και έναν καιρό, όχι πολύ μακριά από την δική μας εποχή, ζούσε ένα κορίτσι που το έλεγαν Μέλια. Η Μέλια είχε μια σχεδόν κανονική ζωή. Είχε καλούς φίλους και μια αγαπημένη οικογένεια, είχε όμως και ένα παράξενο μαγικό χάρισμα, το οποίο είχε κληρονομήσει από την γιαγιά της. Ό,τι φανταζόταν υλοποιούταν σε κάποιο μέρος πάνω στην Γη που ακόμα δεν είχε ανακαλυφθεί!
Μια μέρα, λοιπόν, κατά την διάρκεια των μαθηματικών η Μέλια βαριόταν τόσο πολύ το μάθημα, που άρχισε να επεξεργάζεται τον περιβάλλοντα χώρο. Αυτό που κατάλαβε εκείνη την μέρα η Μέλια ήταν μια μεγάλη και φαρμακερή αλήθεια, το σχολείο και γενικότερα η εκπαίδευση ήταν απλά απαράδεκτη! Έτσι αποφάσισε να φτιάξει μόνη της το τέλειο σχολείο, εξάλλου αυτό δεν απαιτούσε και καμία ιδιαίτερη προσπάθεια εκ μέρους της.

Με το που έκλεισε τα μάτια της ένας ολόκληρος κόσμος άρχισε να ξετυλίγεται από το πουθενά! Ο καταγάλανος ουρανός από πάνω της έμοιαζε σαν ζωγραφιά και μπροστά της αγέρωχη και όμως μαγευτική μια σκαλιστή σιδερένια πόρτα της έφραζε τον δρόμο. Η Μέλια έσπρωξε με όση δύναμη είχε την πόρτα και με ένα μικρό τρίξιμο η πόρτα υποχώρησε και ένας πανέμορφος κήπος ανοίχτηκε απέραντος μπροστά στα μάτια της. Τα μικρά και αδύναμα πόδια της ήρθαν σε επαφή με το πυκνό γρασίδι και αμέσως η ψυχή της ξεχείλισε από συναισθήματα αγάπης και ευχαρίστησης, συναισθήματα που γέμισαν την καρδία της. Τότε με επιδέξιες και ανάλαφρες κινήσεις σκαρφάλωσε σε ένα χνουδωτό και αφράτο σύννεφο και άρχισε να βάζει δικές της, καινούργιες πινελιές στον κήπο!

Γέμισε τον κήπο με λουλούδια, που είχαν πλούσιες ευωδιές και ζωηρά χρώματα, δέντρα θεόρατα, που σαν τα κοιτούσε κανείς, χάνονταν το βλέμμα του στο βαθύ σαν την θάλασσα ουρανό. Αν κάποιος ήταν αρκετά τολμηρός μάλιστα θα σκαρφάλωνε στα κλαδιά τους, θα έκλεινε τα μάτια του και θα πετούσε, διότι θα ένιωθε σίγουρος και ασφαλής, προστατευμένος από τα κλαδιά- αγκαλιές του δέντρου.

Ύστερα έφτιαξε όμορφες γωνιές ανάμεσα σε πυκνούς, γεμάτους φρούτα θάμνους, εφοδιασμένες με καλαμένια καθίσματα για υπαίθρια μαθήματα. Τέλος χάρισε σε αυτό το μέρος λίγη ζωή σκορπίζοντας παντού πορφυρές πεταλούδες και μέσα στις λιμνούλες τοποθέτησε στοργικά λογιών –λογιών ψαράκια.

Κι αφού πρώτα θαύμασε τον κήπο έγνεψε στο σύννεφο να προχωρήσουν προς το κέντρο οπού και δημιούργησε ένα μεγάλο νεοκλασικό κτήριο που έμοιαζε με παλιό κάστρο. Με μια της σκέψη οι πόρτες άνοιξαν και το σύννεφο κατάφερε να εισχωρήσει στο κτήριο. Τι όμορφο που ήταν! Ψηλοτάβανο, γεμάτο φώς, που έμπαινε ανεμπόδιστο μέσα από τα μεγάλα παράθυρα. Η Μέλια στόλισε τα περβάζια και την κουπαστή της σκάλας με φρέσκα λουλούδια. Έφτιαξε ευρύχωρες και φωτεινές αίθουσες, με χαρούμενα χρώματα και ξύλινα πατώματα. Σε κάθε αίθουσα βρήκε μια γωνιά και με τα τούβλα της φαντασίας της έκτισε ένα τζάκι και γύρω του ακούμπησε μεγάλες , χοντρές μαξιλάρες για της κρύες μέρες του χειμώνα.

Μετά αφού σκέφτηκε πρώτα λίγο αποφάσισε πως κάθε τμήμα θα αποτελούταν από δέκα μαθητές, έτσι το μάθημα θα ήταν πιο ενδιαφέρον και λίγο πρόκληση αφού όλοι οι μαθητές θα βρίσκονταν στο ίδιο επίπεδο γνώσεων. Έβαλε λοιπόν σε κάθε αίθουσα έντεκα βολικά γραφεία (δέκα για τους μαθητές και ένα για τον καθηγητή) ήταν όλα στο ίδιο ύψος έτσι ώστε να αποφύγει την ισχύ που μπορεί να εκδηλωθεί από τους καθηγητές προς τους μαθητές.

Στο ισόγειο η Μέλια δημιούργησε την πιο μεγαλοπρεπή βιβλιοθήκη, που φιλοξενούσε εκατοντάδες εκατοντάδων βιβλία, σπάνια και πολύτιμα. Ως τελευταίο δώρο στο σχολείο, αποφάσισε να δώσει την τεχνολογία! Έτσι εφεύρε ψηφιακά θρανία, τα οποία μοιάζουν με μεγάλα και πολύ λεπτά tablet με πολύ μεγάλες δυνατότητες. Για παράδειγμα όταν κάποιος καθηγητής θα ήθελε να γράψει κάτι στον πίνακα θα το έγραφε στο δικό του προσωπικό ψηφιακό θρανίο και αμέσως θα εμφανιζόταν στα ψηφιακά θρανία των μαθητών.

Και επιτέλους είχε τελείωση ή μάλλον έτσι φαινόταν! Η Μέλια ήξερε τι απόμενε. Το σύννεφο λες και διάβαζε τις σκέψεις της Μέλιας σηκώθηκε αργά και άρχισε ένα μακρύ ταξίδι γύρω από τον κόσμο. Σ’ αυτό το ταξίδι η Μέλια συνάντησε πολύ σπουδαίους ανθρώπους με απαράμιλλες γνώσεις και κοινά όνειρα για ένα μέλλον που οι άνθρωποι δεν θα είναι υποχείρια λόγω έλλειψης γνώσεων. Τους πρότεινε μια θέση στο σχολείο της και τους ονόμασε μεταλαμπαδευτές της γνώσης.

Έτσι το σύννεφο πήρε το δρόμο της επιστροφής, μόνο που αυτή την φορά και κάποια ακόμα πρόσωπα απολάμβαναν το υπερατλαντικό ταξίδι πάνω στο μαλακό σύννεφο! Ήταν η κυρία Μίλντρετ, που γνώριζε πενήντα γλώσσες, ο κύριο Βρασίδας, που γνώριζε την ιστορία εξήντα εφτά διαφορετικών πολιτισμών, η κυρία Ευτέρπη, η καλύτερη μαγείρισσα όλων των εποχών! Ακόμα ήταν η κυρία Αγράμπελη, που είχε διαβάσει τα περισσότερα βιβλία στο κόσμο, ο κύριος Αναστάσιος, ο κηπουρός και γνώστης ολόκληρης της χλωρίδας, ο κύριος Ζαχαρίας με τα πιο παράξενα βιώματα, η κυρία Ανδρομάχη, η αστροναύτης και ένα λόχος ακόμα με αξιόλογα άτομα που διέθεταν τα πιο φιλικά χαμόγελα!

Η Μέλια άνοιξε τα μάτια της και αστραφτερά χαμόγελα καθρεπτίζονταν ακόμα στις ίριδες των ματιών της. Κοίταξε τον κύριο Αυτιά (τον καθηγητή των μαθηματικών της), χαμογέλασε! Ο κύριος Αυτιάς ήταν άνθρωπος που δεν δεχόταν, πως υπάρχει κόσμος πέρα από το γραφείο του! Τι ανόητος που είναι, σκέφτηκε η Μέλια και ο ενοχλητικός ήχος του κουδουνιού αντήχησε στους διαδρόμους του σχολείου.

Τέλος

Κατερίνα Ιωαννίδου
Β’ 1

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s